एक वेडा कवी
कुंचला घेऊनी बसला
म्हटला, शब्द पडती थिटे
अता चितारतो तिला

नयन-नक्ष तिचे
भलतेच सुंदर जमले
रुप सजवण्यास मात्र
रंग थोडे कमीच पडले

कुंचला ठेवूनी बाजुला
तो पुन्हा संभ्रमी झाला
“रुप प्रियेचे प्रकटण्या
जगात नाही कुठलीच कला?”